နိုင်ငံရေးကို စိတ်မဝင်စားခြင်းအတွက် သင်ပေးဆပ်နေရတဲ့ တန်ဖိုး (အပိုင်း- ၂)

ဆောင်းပါးရှင် – TBR Commentary
နိုဝင်ဘာ ၉ ရက်

နိုင်ငံရေးဟာ ပြည်သူအားလုံးနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း ဆောင်းပါးအပိုင်း (၁) မှာ တင်ပြဆွေးနွေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။

ယခုဆောင်းပါး အပိုင်း (၂) မှာတော့ ပြည်သူတွေ နိုင်ငံရေးစိတ်မဝင်စားရင် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ဆိုးကျိုးတွေနဲ့ ပေးဆပ်ရမယ့်ဒဏ်ကြေးတွေအကြောင်း ဆက်လက်တင်ပြသွားပါမယ်။

ရွေးကောက်ခံအစိုးရနဲ့ အာဏာရှင်စနစ်ကွာခြားမှု

ရွေးကောက်ခံ အစိုးရတရပ်ဟာ စီးပွားရေး မူဝါဒတွေ မှားယွင်းခဲ့ရင် နောက်တကြိမ် ရွေးကောက်ပွဲမှာ ပြည်သူ့အရေးယူမှုကို ခံရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့မှာ ‘တာဝန်ခံမှု’ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေနတ်ပြပြီး အာဏာလုထားတဲ့သူတွေအတွက်ကတော့… သင်တို့ ဈေးဖိုး မတတ်နိုင်တာ၊ သင့်ကလေး ကျောင်းမတက်နိုင်တာ၊ သင့်လုပ်ငန်းတွေ ပျက်စီးသွားတာဟာ သူတို့အတွက် ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။

သူတို့မှာ တာဝန်ခံမှု မရှိတဲ့အတွက် စီးပွားရေးကို သူတို့ စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်ကြပါတယ်။ သူတို့နဲ့ နီးစပ်တဲ့ ခရိုနီတစုကိုပဲ အခွင့်အရေးတွေ ပုံပေးမယ်၊ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက်ပဲ ဥပဒေတွေကို ညတွင်းချင်း ပြောင်းလဲပစ်ပါတယ်။ ဒီလို ‘အာဏာရှင်စနစ်’ အောက်မှာ နိုင်ငံရေးကို စိတ်မဝင်စားဘဲ နေလိုက်တာဟာ… ကိုယ့်ရဲ့ အိတ်ကပ်ကို ဓားပြတိုက်နေတဲ့သူကို ‘မင်းတို့ ကြိုက်သလောက် ယူပါ’ လို့ ခွင့်ပြုလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ဒါကြောင့် နိုင်ငံရေးဆိုတာ ပါတီစွဲ၊ ပုဂ္ဂိုလ်စွဲ မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံရေးဆိုတာ… သင့်အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံကို ဓားပြတိုက်မခံရဖို့ ကာကွယ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

နိုင်ငံရေးဟာ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိပြီးတဲ့နောက်မှာ… ဒီအသိတရားက လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ဘယ်လောက်အထိ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သလဲဆိုတာကို ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတပုဒ်နဲ့ သက်သေပြချင်ပါတယ်။

“Swing Vote” – မဲတစ်ပြားရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု

နိုင်ငံရေး စိတ်မဝင်စားတဲ့ လူတယောက်ရဲ့ ‘မဲ’ တပြားဟာ တကယ်ပဲ အရေးပါလို့လား၊ အဲဒီ လူတယောက်ရဲ့ ‘အသံ’ က စနစ်တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါ့မလား။

ဒီမေးခွန်းအတွက် အဖြေကို ၂၀၀၈ ခုနှစ်က ထွက်ရှိခဲ့တဲ့ ‘Swing Vote’ ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ အမိအရ တွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒီရုပ်ရှင်က ကျွန်တော်တို့ ခုနက ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့ ‘နိုင်ငံရေးကို ကျောခိုင်းထားတဲ့ လူတန်းစား’ အကြောင်းကို သရော်ထားတာပါ။

ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူ Bud Johnson ဟာ အမေရိကန်နိုင်ငံက မြို့လေးတမြို့မှာ နေထိုင်တဲ့ သာမန် အလုပ်သမားတယောက်ပါ။ သူဟာ အရက်ကြိုက်တယ်၊ အလုပ်မှာလည်း အဆင်မပြေဘူး၊ အဆိုးဆုံးကတော့ သူဟာ နိုင်ငံရေးကို ‘လုံးဝ’ စိတ်မဝင်စားတဲ့သူပါ။ ‘ဘယ်သူတက်တက် ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး’ လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမြဲတွေ့နေရတဲ့ လူတန်းစားကို သူက ကိုယ်စားပြုပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အလှည့်အပြောင်းက ရွေးကောက်ပွဲနေ့မှာ စတာပါ။ ကျောင်းမှာ နိုင်ငံရေးစာပေ သင်ကြားနေပြီး လူထုတာဝန်သိစိတ် အပြည့်ရှိတဲ့ အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ် သမီးဖြစ်သူ Molly ဟာ ဖခင်ဖြစ်သူကို မဲပေးဖို့ အတင်းတိုက်တွန်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ Bud ကတော့ အရက်မူးပြီး ကားပေါ်မှာပဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါတယ်။

စိတ်ပျက်သွားတဲ့ သမီးဖြစ်သူဟာ ဖခင်ကိုယ်စား မဲစာရင်းထဲဝင်ပြီး ခိုးမဲပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မဲနှိပ်နေစဉ်မှာပဲ မဲပေးစက်က နည်းပညာချို့ယွင်းပြီး စက်ပိတ်သွားတာကြောင့် အဲဒီမဲဟာ စနစ်ထဲမှာ မပြည့်စုံတဲ့ (ပယ်မဲနီးပါး) ချို့ယွင်းချက်ရှိတဲ့ ပယ်မဲတခု ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ထူးဆန်းတာက အမေရိကန် သမ္မတ ရွေးကောက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်ဟာ တနိုင်ငံလုံးမှာ ‘သရေ’ ဖြစ်နေပြီး၊ နယူးမက္ကဆီကိုပြည်နယ်ရဲ့ မဲရလဒ်အပေါ် မူတည်နေချိန်မှာ ဒီစက်ချို့ယွင်းမှုကြောင့် မပြတ်သားခဲ့တဲ့ Bud Johnson ရဲ့ ‘မဲ’ တပြားတည်းကပဲ တနိုင်ငံလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ရမယ့် အနေအထား ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။

အဲဒီအချိန်ကစပြီး နိုင်ငံရေး စိတ်မဝင်စားတဲ့ Bud ရဲ့ ဘဝဟာ ငရဲခန်း ဖြစ်လာပါတော့တယ်။ သမ္မတလောင်း နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ဒီလူတယောက်ရဲ့ မဲကို ရဖို့အတွက် သူ့အိမ်အထိ ဆင်းလာကြတယ်၊ သူ ဘာကြိုက်လဲ လေ့လာကြတယ်၊ သူ့ကို အမျိုးမျိုး ဖားကြရပါတယ်။ နိုင်ငံရေးကို အထင်သေးခဲ့တဲ့ Bud ဟာ အခုတော့ တနိုင်ငံလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးရမယ့် အနေအပါး လူတယောက်လို ဖြစ်လာပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ Bud တယောက် နားလည်သွားတဲ့ အမှန်တရားတခုကတော့… သူ နိုင်ငံရေးကို စိတ်မဝင်စားဘဲ နေခဲ့စဉ်တုန်းက သူဟာ ဘာမှ အဖိုးမတန်တဲ့သူ တယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ နိုင်ငံရေးကို စိတ်ဝင်စားလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ‘အသံ’ တချက်ဟာ သန်းပေါင်းများစွာသော လူတွေရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ် ဆိုတာပါပဲ။

ရုပ်ရှင်ထဲမှာတော့ Bud ဟာ ကံကောင်းလို့ သူ့မဲက အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်သွားတာပါ။ တကယ့်လက်တွေ့ဘဝမှာတော့… Bud လို လူမျိုးတွေ များလာလေလေ၊ အာဏာရှင်တွေက ပိုပြီး အကြိုက်တွေ့လေလေပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နိုင်ငံသားတယောက်က မိမိရဲ့ ‘မဲ’ ဒါမှမဟုတ် ‘အသံ’ ကို တန်ဖိုးမထားတော့ဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီ တန်ဖိုးကို အာဏာရှင်တွေက သူတို့ စိတ်ကြိုက် ယူသုံးသွားမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

“Your silence is their power”

ဒီရုပ်ရှင်က ကျွန်တော်တို့ကို ပေးတဲ့ သင်ခန်းစာက ရှင်းပါတယ်။ နိုင်ငံရေးဆိုတာ သမ္မတတွေ၊ ဝန်ကြီးတွေရဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံရေးဆိုတာ… သာမန် လူတယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ‘အာဏာ’ ကို ဘယ်လို သုံးမလဲဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ရုပ်ရှင်ထဲက Bud ရဲ့ မဲတပြားဟာ တနိုင်ငံလုံးအတွက် အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ… အဲဒီနိုင်ငံဟာ မဲတပြားချင်းစီကို တကယ် ရေတွက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုတဲ့ ‘ဒီမိုကရေစီ စနစ်နဲ့ နိုင်ငံ’ ဖြစ်နေလို့ပါ။

ဒါဟာ အာဏာရှင်တွေ လုပ်လေ့ရှိတဲ့ ‘ခလုတ်တချက်နဲ့ ခိုးချင်တိုင်းခိုးမယ့်’ ရွေးကောက်ပွဲမျိုးနဲ့တော့ အနှစ်သာရချင်း လုံးဝ (လုံးဝ) ကွာခြားပါတယ်။ အာဏာရှင်တွေ ကျင်းပတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲဆိုတာ သူတို့ ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရလဒ်ကို ပုံဖော်ဖို့အတွက် ပြည်သူကို ရုပ်သေးရုပ်လို အသုံးချတာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မဲပုံးထဲကို သင် ဘာပဲထည့်ထည့် သူတို့ စိတ်ကြိုက် ခလုတ်နှိပ်ပြီး ရလဒ်ကို ပြောင်းပစ်နိုင်တဲ့ စနစ်မျိုးမှာတော့ သင့်ရဲ့ ‘မဲ’ ဟာ တန်ဖိုး မရှိပါဘူး။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သင်ယူရမှာက… နိုင်ငံရေး စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတာ သူတို့ ဖန်တီးထားတဲ့ လှည့်ကွက်ထဲမှာ သွားပြီး ကပြဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ‘မဲ’ တပြားဟာ တကယ် တန်ဖိုးရှိမယ့်၊ တကယ် ရေတွက်ခံရမယ့် ‘စနစ်’ တခု ပေါ်ပေါက်လာအောင် ကြိုးစားဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

Bud Johnson လိုမျိုး ကိုယ့်ရဲ့ အခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ဆိုတာ အရင်ဆုံး ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အခွင့်အရေးဟာ ‘အစစ်’ လား ‘အတု’ လား ဆိုတာကို ခွဲခြားမြင်တတ်တဲ့ ‘နိုင်ငံရေး အသိ’ ရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ဒါဟာ ရုပ်ရှင်ထဲက ဒီမိုကရေစီစနစ်နဲ့ အာဏာရှင်တွေရဲ့ လှည့်ကွက်ကြားက ကွာခြားချက်ပါ၊ အဲဒီကွာခြားချက်ကို သိမြင်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို ဘယ်လို ပျိုးထောင်နေသလဲဆိုတဲ့ အချက်ကလည်း အရေးကြီးလာပါတယ်။

မော်လီ Molly နဲ့ မြန်မာလူငယ်- မျိုးဆက်သစ်နဲ့ တာဝန်သိစိတ်

Swing Vote ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ကို အံ့အားသင့်စေတာက အဓိကဇာတ်ဆောင် Bud မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ် သမီးလေး Molly ပါ။ သူရဲ့ အဖေက နိုင်ငံရေးကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘဲ အရက်မူးပြီး အိပ်နေချိန်မှာ၊ Molly ကတော့ သူ့အဖေအစား မဲပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သလို၊ သူ့အဖေကိုလည်း တာဝန်သိတဲ့ နိုင်ငံသားတယောက် ဖြစ်လာအောင် အမြဲ တွန်းအားပေးခဲ့ပါတယ်။

အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတယောက်က ဘာလို့ သူ့အဖေထက် ပိုပြီး နိုင်ငံရေး အသိအမြင် ရှိနေရတာလဲ။

အဖြေကတော့ ရှင်းပါတယ်။ သူဟာ ကျောင်းမှာ Civics လို့ ခေါ်တဲ့ ‘နိုင်ငံသား ပညာရေး’ ကို စနစ်တကျ သင်ယူခဲ့ရလို့ပါ။ သူဟာ နိုင်ငံရေးဆိုတာ ပါတီတွေအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ သူရဲ့ အနာဂတ်၊ သူရဲ့ ကျောင်း၊ သူရဲ့ ဘဝလုံခြုံရေးအကြောင်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို နားလည်ထားတာပါ။

ဒါဆို ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက အသက် ၁၆ နှစ်၊ ၂၀ ဝန်းကျင် လူငယ်တွေကို ပြန်ကြည့်ရအောင်။

ဘာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လူငယ်တော်တော်များများက နိုင်ငံရေးကို စိတ်မဝင်စားကြတာလဲ။
‘Apolitical’ ဖြစ်တာကို ဘာကြောင့် Cool ဖြစ်တယ်လို့ ထင်နေကြတာလဲ။ ဒါဟာ အလိုလို ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ‘နိုင်ငံရေးဆိုတာ ကြောက်စရာ၊ ညစ်ပတ်တာ၊ ကျောင်းသားဆိုတာ စာပဲသင်ရမယ်’ ဆိုတဲ့ မှားယွင်းတဲ့ မှိုင်းတိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတွေမှာ ‘နိုင်ငံသား အခွင့်အရေး’ အကြောင်း မသင်ပေးခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား ‘အမိန့်နာခံမှု’ ကိုပဲ ပုံသွင်းခံခဲ့ရပါတယ်။

နောက်တချက်က Survival Mode ပါ။ ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေဟာ ကိုယ့်ဝါသနာ၊ ကိုယ့်အိပ်မက်ထက် ‘ဒီနေ့ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမလဲ၊ ဘယ်လို ရုန်းကန်ရမလဲ’ ဆိုတာကိုပဲ အရင်တွေးနေရလို့ နိုင်ငံရေးကို ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို မြင်နေကြတာပါ။

ဒါဆို နိုင်ငံရေးကို ဘယ်အသက်အရွယ်က စပြီး လေ့လာသင့်သလဲ။ နိုင်ငံတကာ စံနှုန်းတွေအရ နိုင်ငံသားတယောက်ရဲ့ တာဝန်သိစိတ်ကို မူလတန်းအရွယ် ‘တရားမျှတမှု’ ဆိုတဲ့ အယူအဆကနေ စပြီး ပျိုးထောင်ပေးကြပါတယ်။ အသက် ၁၆ နှစ်ဆိုတာ နိုင်ငံရေးကို ရှောင်ဖယ်ရမယ့် အရွယ်မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်နိုင်ငံ ဘယ်ကို သွားနေလဲဆိုတာကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်ရမယ့်၊ ကိုယ့်အနာဂတ်ကို ကိုယ်တိုင် ပုံဖော်ရမယ့် အရွယ် ဖြစ်ပါတယ်။

Molly ဆီကနေ ကျွန်တော်တို့ သင်ယူရမယ့် သင်ခန်းစာက တခုတည်းပါ။ ‘ငါတို့ ဒီနေ့ မပြောင်းလဲရင်၊ ငါတို့အဖေတွေလိုပဲ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်’ ဆိုတဲ့ အသိတရားပါ။ နိုင်ငံရေးကို စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ပြောနေတာဟာ သင့်ရဲ့ အနာဂတ်ကို အာဏာရှင်တွေလက်ထဲ အလကား ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အသက်အရွယ်ဆိုတာ ကိန်းဂဏန်းတခုပါ၊ တာဝန်သိစိတ်ကသာ သင်ဟာ ဒီနိုင်ငံရဲ့ ပိုင်ရှင်တယောက် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးသွားမှာပါ။

ကလေးတယောက်တောင် သိနိုင်တဲ့ ဒီအသိတရားကို ကျွန်တော်တို့ လူကြီးတွေက လျစ်လျူရှုလိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ်တွေက စောင့်ကြိုနေမလဲ။

နိုင်ငံရေး မလုပ်ခြင်းရဲ့ ပြစ်ဒဏ်

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်က ဂရိတွေးခေါ်ရှင်ကြီး ပလေတို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတခွန်း ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့…

“နိုင်ငံရေးကို စိတ်မဝင်စားခြင်းရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကတော့၊ သင့်ထက် ညံ့ဖျင်းတဲ့သူတွေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ခံရခြင်းပဲ” ဆိုတာပါပဲ။

ဒီစကားဟာ ဒီနေ့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အရှိတရားနဲ့ တထပ်တည်း ကျနေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရေးကို “ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး” လို့ ပြောပြီး ကျောခိုင်းခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သလဲ။

စီမံခန့်ခွဲမှု အခြေခံတောင် မရှိတဲ့၊ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကိုပဲ ကြည့်တဲ့သူတွေက တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရသွားကြပါတယ်။ သင် နိုင်ငံရေးကို လျစ်လျူရှုထားတဲ့အတွက် သင် ပေးဆပ်နေရတဲ့ တန်ဖိုးက ငွေကြေးတင် မဟုတ်ပါဘူး။

သင့်ရဲ့ လုံခြုံရေး၊ သင့်ရဲ့ ပညာရေးနဲ့ သင်ရဲ့ ကျန်းမာရေးတွေပါ။

လမ်းမပေါ်မှာ အချိန်မရွေး ဖမ်းဆီးခံရနိုင်တာ၊ အိမ်ထဲမှာနေရင်းတောင် မလုံခြုံတာတွေဟာ နိုင်ငံရေး လွဲချော်မှုရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပါ။ သင့်ကလေးတွေ ခေတ်နဲ့ရင်ပေါင်မတန်းနိုင်တဲ့ ပညာရေးစနစ်ထဲမှာ နစ်မွန်းနေရတာ၊ ဆေးရုံတက်ရင် အသက်အာမခံချက် မရှိတာတွေဟာ နိုင်ငံရေးကို လူအများက လွှတ်ထားခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်တွေပါ။

အာဏာရှင်တွေရဲ့ အကြီးမားဆုံး အောင်မြင်မှုဟာ “ပြည်သူတွေ နိုင်ငံရေး စိတ်မဝင်စားအောင် လုပ်နိုင်ခြင်း” ပါပဲ။ သူတို့က သင်တို့ကို စားဝတ်နေရေးထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေအောင်၊ တနေ့စာ တနေ့ ရုန်းကန်နေရရုံနဲ့တင် အားကုန်နေအောင် ဖန်တီးထားလေ့ ရှိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့… သင် နိုင်ငံရေးကို စိတ်မဝင်စားတော့တဲ့နေ့ဟာ သူတို့ စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်လို့ အကောင်းဆုံးနေ့ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

“နိုင်ငံရေး မလုပ်ချင်ဘူး” လို့ ပြောတာဟာ… ဓားပြကို အိမ်သော့ အပ်လိုက်သလိုပါပဲ။ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေ ပျောက်မှ၊ အိမ်ကြီး ပြိုကျမှ နောင်တရရင် အချိန်နှောင်းသွားပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရေးကို စိတ်ဝင်စားရမှာဟာ ပါတီတခုနိုင်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူသားဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အနာဂတ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဖြစ်ပါတယ်။”

အမှောင်ထုက ဘယ်လောက်ကြီးမားပါစေ၊ နိုင်ငံရေးဆိုတာ တကယ်တော့ အလင်းရောင်တစ်ခုဆီ သွားတဲ့ “ရှင်သန်မှု” ဆိုတာကို နားလည်ဖို့ လိုပါတယ်။

နိဂုံး- ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ရင် နိုင်ငံရေး စိတ်ဝင်စားပါ

ကျွန်တော် ဒီနေ့ ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေဟာ သင့်ကို နိုင်ငံရေးသမား လုပ်ခိုင်းဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပါတီတစ်ခုခုရဲ့ နောက်လိုက် လုပ်ခိုင်းဖို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော် ပြောချင်တာက… ‘နိုင်ငံရေး’ ဆိုတာ သင့်ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတခု မဟုတ်ဘဲ၊ သင့်ဘဝ တခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ ‘စနစ်’ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိစေချင်ရုံသက်သက်ပါ။

သင် နိုင်ငံရေးကို စိတ်ဝင်စားတာဟာ သင့်အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံကို ကာကွယ်တာ ဖြစ်သလို၊ သင့်ကလေးရဲ့ အနာဂတ်ကို လုံခြုံအောင် လုပ်တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သင့်ရဲ့ အခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးထားတာဟာ သင့်ရဲ့ ‘လူသားဂုဏ်သိက္ခာ’ ကို တန်ဖိုးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အာဏာရှင်တွေ အကြောက်ဆုံးအရာဟာ သေနတ်ကိုင်ထားတဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး… နိုင်ငံရေးအရ နိုးကြားနေတဲ့၊ ကိုယ့်အခွင့်အရေးကိုယ် သိနေတဲ့ ‘ပြည်သူ’ ကိုသာ အကြောက်ဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် နောက်တခါ ‘ငါကတော့ နိုင်ငံရေး စိတ်မဝင်စားဘူး’ လို့ ပြောမိတော့မယ်ဆိုရင်… ခဏလောက် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဒီစကားဟာ သင့်ကို အေးအေးဆေးဆေး နေခွင့်ပေးမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သင့်အနာဂတ်ကို သူစိမ်းတွေလက်ထဲ ထိုးအပ်လိုက်တာလား ဆိုတာကိုပါ။

ကျွန်တော်တို့ တဦးချင်းစီက Molly လိုမျိုး တာဝန်သိစိတ် ရှိလာတဲ့နေ့၊ Bud လိုမျိုး ‘ငါ့အသံက အရေးကြီးတယ်’ ဆိုတာကို သိလာတဲ့နေ့ဟာ… ကျွန်တော်တို့ မလိုချင်တဲ့ အာဏာရှင်စနစ် နိဂုံးချုပ်မယ့်နေ့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သင်ကော… အခုချိန်ထိ နိုင်ငံရေးဟာ သင့်အိတ်ကပ်နဲ့ မဆိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။

ဆောင်းပါး အပိုင်း (၁) ဖတ်ရန်လင့်ခ် https://ayartimes.com/?p=76120