မင်းအောင်လှိုင်၊ ရဲဝင်းဦးနှင့် ညိုစော – နေပြည်တော်၏ သုံးပွင့်ဆိုင် စစ်အေးတိုက်ပွဲ (အပိုင်း ၂)

ဆောင်းပါးရှင် – TBR Commentary
နိုဝင်ဘာ ၁ ရက်

၂။နေပြည်တော်၏ ဓားစာခံကစားပွဲ

နေပြည်တော်ရဲ့ အာဏာရှင် ကစားကွက်ထဲမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အပိုင်းကို ရောက်ရှိလို့ လာခဲ့ပါပြီ။ အဲဒါကတော့… ဇာတ်ကောင် သုံးဦးကြားက မယုံကြည်မှုတွေကို အခြေခံပြီး တည်ဆောက်ထားတဲ့ “နေပြည်တော်၏ ဓားစာခံကစားပွဲ” ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နိုင်ငံရေး သိပ္ပံပညာရှင်တွေ ထောက်ပြလေ့ရှိတဲ့ “အာဏာသိမ်းမှု တားဆီးရေးဗျူဟာ” အရ အခု ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရို (NSB) ဆိုတာဟာ တိုင်းပြည် လုံခြုံရေးထက် ခေါင်းဆောင်တွေ အချင်းချင်း ပြန်လည် အာဏာမသိမ်းနိုင်အောင် ညှပ်ပိတ်ထားတဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် ထောင်ချောက် တခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိလောက်ပါပြီ။ ဒီထောင်ချောက်ထဲမှာ သေနတ်ကိုင်ထားသူ၊ ငွေကိုင်ထားသူနဲ့ အာဏာပါဝါ ကိုင်ထားသူ သုံးဦးဟာ… တဦးကိုတဦး ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီး ကျားကန်ထားကြပါတယ်။ ဒီကစားကွက်ဟာ အတွင်းပိုင်းမှာ ဘယ်လို လည်ပတ်နေလဲဆိုတာ ဆက်ကြည့်ကြည့်ကြရအောင်။

ပထမဆုံး ကစားကွက်ကတော့… တပ်ချုပ် ရဲဝင်းဦးနဲ့ ညိုစောကြားက အားပြိုင်မှုပါ။ ရဲဝင်းဦးဟာ တပ်ချုပ်သစ် ဖြစ်လာတဲ့အတွက် တနိုင်ငံလုံးက သေနတ်ကိုင် စစ်တိုင်းမှူးတွေကို တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ အာဏာ ရှိထားပါတယ်။ မြေပြင်က တိုင်းမှူးတွေဟာ ရဲဝင်းဦးရဲ့ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ရဲကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းအောင်လှိုင်က ညိုစောကို သုံးပြီး တန်ပြန် ကျားကန်ထားပါတယ်။

မြေပြင်က စစ်တိုင်းမှူးတွေဟာ ရဲဝင်းဦးကို ကြောက်ရပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ရေရှည် စီးပွားရေး၊ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးစီးပွားနဲ့ ရှေ့တန်းတပ်တွေရဲ့ ရိက္ခာ၊ ခဲယမ်း၊ လောင်စာဆီ လမ်းကြောင်းတွေအတွက်ကျတော့ ညိုစော ကိုင်ထားတဲ့ စစ်တပ်ပိုင် စီးပွားရေးအင်ပါယာ (MEC) ကိုပဲ လုံးဝ မှီခိုနေကြရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ရဲဝင်းဦးက သမ္မတကို အာခံဖို့ ဓားထုတ်လာခဲ့ရင်… ညိုစောက သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးအာဏာကို သုံးပြီး ရဲဝင်းဦးရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေဆီ သွားမယ့် လောင်စာဆီနဲ့ ရန်ပုံငွေတွေကို ချက်ချင်း ညှပ်ပိတ်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ “ဗိုက်ဆာတဲ့ စစ်တပ်ဟာ အမိန့်မနာခံနိုင်ဘူး” ဆိုတဲ့ အကွက်နဲ့ ရဲဝင်းဦးကို တန်ပြန် ဓားစာခံ လုပ်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒုတိယ ကစားကွက်ကတော့… အာဏာရှင်စနစ်ရဲ့ အသက်ခန္ဓာဖြစ်တဲ့ “သတင်းအချက်အလက် လက်ဝါးကြီးအုပ်မှု” ဖြစ်ပါတယ်။ အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရို (NSB) ရဲ့ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းတွေကို ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရတဲ့ အတွင်းရေးမှူးနေရာဟာ စရခချုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုလိုတာက… တနိုင်ငံလုံးက တက်လာသမျှ စစ်ရေး၊ နိုင်ငံရေး၊ ထောက်လှမ်းရေး သတင်းမှန်သမျှဟာ အတွင်းရေးမှူးနဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌ ရဲဝင်းဦးရဲ့ လက်ထဲကို အရင်ဆုံး ရောက်ရှိတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဤနေရာမှာ သမ္မတ မင်းအောင်လှိုင်အတွက် အကြီးမားဆုံး အမှောင်ဖုံးမှု စတင်ပါတော့တယ်။ သမ္မတရဲ့ စားပွဲပေါ်ကို ရောက်မယ့် သတင်းမှန်သမျှဟာ ရဲဝင်းဦး ဖြတ်တောက် ပြင်ဆင်ပြီးမှ ရောက်ရတဲ့အတွက်၊ မင်းအောင်လှိုင်ဟာ သူ့တပည့် ဖြစ်သူ ပြသချင်တဲ့ “မက်ထရစ် (Matrix) ပုံစံ အမှန်တရား” ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေပါတယ်။ မင်းအောင်လှိုင်က ဒါကို ရိပ်မိလို့ ဌာနဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်းတွေအပြင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ယုံကြည်ရသူတွေဆီက သီးခြား လွတ်လပ်တဲ့ အစီရင်ခံစာတွေကို ယူလေ့ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… ရဲဝင်းဦးဟာ စရခရဲ့ နည်းပညာနဲ့ တနိုင်ငံလုံးက ဒစ်ဂျစ်တယ် စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်တွေကို ကိုင်ထားတာကြောင့်၊ သမ္မတဆီကို ဘယ်သူက လျှို့ဝှက် သတင်းပေးနေလဲဆိုတာကိုပါ တပြိုင်တည်း ထောက်လှမ်း သိရှိနေနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သမ္မတဟာ သူ့ရဲ့ နားမျက်စိဖြစ်တဲ့ တပည့်ကိုပဲ ပြန်ကြောက်နေရတဲ့ ဓားစာခံ ဖြစ်နေရပြန်ပါတယ်။

ဒီအခြေအနေတွေကို ခြုံငုံကြည့်ရင်… နေပြည်တော်ရဲ့ ဓားစာခံကစားပွဲဟာ အင်မတန် ထိလွယ်ရှလွယ်တဲ့ စစ်အေးတိုက်ပွဲ အခြေအနေ တခု ဖြစ်ပါတယ်။ မင်းအောင်လှိုင်မှာ တရားဝင် အမိန့်အာဏာ ရှိတယ်၊ ရဲဝင်းဦးမှာ သေနတ်နဲ့ နားမျက်စိ ရှိတယ်၊ ဦးညိုစောမှာတော့ ငွေတိုက် ရှိတယ်။ သူတို့ သုံးဦးထဲက တဦးဦးက စတင်ပြီး ဓားထုတ်လိုက်တာနဲ့… ကျန်တဲ့ နှစ်ဦးက ရိက္ခာလမ်းကြောင်း ဖြတ်တောက်တာ သို့မဟုတ် ထောက်လှမ်းရေး သတင်းတွေနဲ့ ညှပ်ပိတ် ဖမ်းဆီးတာမျိုး တပြိုင်တည်း လုပ်ဆောင်ကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ဘယ်သူမှ စတင်ပြီး မလှုပ်ရှားရဲဘဲ အချင်းချင်း ဓားစာခံအဖြစ် ကျားကန်ထားကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့… ဒီလို အတွင်းပိုင်းက မာန်ဖီနေကြတဲ့ မျှခြေဟာ… ပြင်ပကနေ ပြင်းထန်တဲ့ တွန်းအား တခုခု ဝင်ရောက်လာခဲ့ရင် အချိန်မရွေး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားနိုင်တဲ့ အနေအထားလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ ဇာတ်သိမ်းကို အရှိန်မြှင့်ပေးမယ့် ပြင်ပတွန်းအားတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်လာမယ့် အပိုင်းမှာ အသေးစိတ် အတူတူ သုံးသပ်ကြည့်လိုက်ရအောင်။

၃။ ဇာတ်သိမ်းကို အရှိန်မြှင့်မည့် ပြင်ပတွန်းအားများ

နေပြည်တော်ရဲ့ အမှောင်ခန်းမထဲက သေနတ်၊ ငွေအိတ်နဲ့ အမိန့်စာလွှာတွေကြားက သုံးပွင့်ဆိုင် စစ်အေးတိုက်ပွဲဟာ အဲဒီအခန်းထဲမှာတင် ငြိမ်သက်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကျားကန်မှုကို အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲသွားစေမယ့်နေပြည်တော်ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းခန်းကို အရှိန်မြှင့်ပေးမယ့် ပြင်ပတွန်းအားကြီး နှစ်ခု ရှိနေပါတယ်။

ပထမဦးဆုံးနဲ့ အရှိန်အပြင်းဆုံး တွန်းအားကတော့ မြေပြင်စစ်ရေးရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုအခြေအနေပါ။ လက်ရှိ ၂၀၂၆ ခုနှစ်ရဲ့ မြေပြင်အခြေအနေမှာ မြန်မာစစ်တပ်ဟာ စစ်ရေးအရ အရေးနိမ့်မှုတွေကို ကြုံတွေ့နေရဆဲပါတယ်။ စစ်မြေပြင်မှာ မဟာဗျူဟာမြောက် မြို့ကြီးပြကြီးတွေ တခုပြီးတခု လက်လွှတ်ရတာ၊ စစ်တိုင်းဌာနချုပ်တွေ ဝန်းရံပိတ်ဆို့ ခြေမှုန်းခံရတာတွေဟာ အောက်ခြေနဲ့ အလယ်အလတ် စစ်အရာရှိတွေကြားထဲမှာ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းအပေါ် မကျေနပ်မှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုတွေကို ရေဆူမှတ်အထိ တွန်းပို့နေပါတယ်။ စစ်တပ်အတွင်းပိုင်းမှာ ငါတို့ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ အရှက်ရစရာ စစ်ရှုံးနေရတာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေဟာ ပေါက်ကွဲလုလု ဖြစ်လာနေတာပါ။

စစ်တပ်တခုဟာ စစ်ရှုံးလို့ အဖွဲ့အစည်းတခုလုံး ပြိုကွဲမယ့်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ၊ မိမိတို့အဖွဲ့အစည်း ရှင်သန်ရေးအတွက် ထိပ်ဆုံးက ခေါင်းဆောင်ကို “ဓားစာခံ” အဖြစ် ပုံချပြီး ဖယ်ရှားပစ်လေ့ ရှိပါတယ်။ လက်ရှိ တပ်ချုပ် ဖြစ်လာတဲ့ ရဲဝင်းဦးဟာ ဒီအကွက်ကို အသုံးချဖို့ အကောင်းဆုံး မဟာဗျူဟာမြောက် ဖဲချပ်ကို ကိုင်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

သူဟာ မြေပြင်က စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ၊ တိုင်းမှူးတွေကို “ငါတို့ စစ်ရှုံးနေရတာ၊ စစ်တပ်ရဲ့ သိက္ခာတွေ မြေခရတာဟာ သမ္မတ မင်းအောင်လှိုင်ရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ မဟာဗျူဟာတွေနဲ့ ဝန်ကြီးဌာနတွေရဲ့ ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့်ဖြစ်တယ်” လို့ အကြောင်းပြပြီး တပ်တွင်းထောက်ခံမှုကို လွယ်လွယ်နဲ့ စည်းရုံးနိုင်ပါတယ်။ လက်ရှိအချိန်အထိတော့ ရဲဝင်းဦးမှာ ဆရာကို အာခံနိုင်လောက်တဲ့ တပ်တွင်းထောက်ခံမှု မရသေးဘူးလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ စရခချုပ်ဟောင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့အတွက် လူတိုင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ အဂတိလိုက်စားမှုတွေကို လက်ဝါးကြီးအုပ် ကိုင်ထားတာမို့ သွေးထွက်သံယို အနည်းဆုံးနည်းနဲ့ ဆရာဖြစ်သူကို အချိန်မရွေး အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ခွင့်ရမယ့် အသာစီးအနေအထားမျိုး ရှိနေတာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

နေပြည်တော်မှာ အာဏာသိမ်းပွဲအသစ်တခု ဖန်တီးဖို့အတွက် ဒီအချိန်မှာသာ ပြည်တွင်းဖိအားတင်မကဘဲ၊ ပြည်ပအင်အားကြီး တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ သဘောထားက ဒုတိယမြောက် အဆုံးအဖြတ်ပေးမယ့် တွန်းအား ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒဟာ Realpolitik ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်သူ ဘယ်ဝါဆိုတဲ့ လူပုဂ္ဂိုလ်အပေါ်မှာအခြေမခံဘဲ “တည်ငြိမ်မှုနဲ့ မိမိတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွား” ကိုပဲ ကြည့်တဲ့ မူဝါဒပါ။

သမ္မတ မင်းအောင်လှိုင်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာ မြန်မာပြည်တပြည်လုံး ကမောက်ကမဖြစ်ပြီး တရုတ်ရဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေဖြစ်တဲ့ ကျောက်ဖြူရေနက်ဆိပ်ကမ်း၊ ရေနံနဲ့ သဘာဝဓာတ်ငွေ့ ပိုက်လိုင်းတွေ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာတဲ့အခါ မင်းအောင်လှိုင်ဟာ တရုတ်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်လာပါတယ်။

တဖက်မှာတော့ ရဲဝင်းဦးဟာ ထောက်လှမ်းရေးအကြီးအကဲ ဘဝကတည်းက တရုတ်ဘက်က လုံခြုံရေးအေဂျင်စီတွေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး လမ်းကြောင်း ရှိထားဖူးပါတယ်။ တကယ်လို့ ရဲဝင်းဦးက “ငါ အာဏာယူရင် တရုတ်အကျိုးစီးပွားကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးမယ်၊ နယ်စပ်တည်ငြိမ်ရေးကို ပြန်ထိန်းမယ်၊ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့တွေနဲ့ ညှိနှိုင်းမှုလမ်းကြောင်းအသစ် ရှာမယ်” လို့ တရားဝင် ကမ်းလှမ်းလာရင် တရုတ်နိုင်ငံဘက်က နောက်ကွယ်ကနေ မီးစိမ်းပြဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီပြင်ပတွန်းအားတွေကြောင့် ရဲဝင်းဦးက စနက်တံကို ဆွဲဖို့ ကြိုးစားလာတဲ့အခါ၊ တတိယမဏ္ဍိုင်ဖြစ်တဲ့ ဦးညိုစောကလည်း ငြိမ်ခံနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရဲဝင်းဦးက စစ်တပ်အတွင်းပိုင်းမှာ လက်စောင်းထက်လာတာနဲ့အမျှ၊ ဦးညိုစောဟာ မင်းအောင်လှိုင်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပြီး သူ့ရဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် ဖဲချပ်ဖြစ်တဲ့ “ဘဏ္ဍာရေးနဲ့ ရိက္ခာလမ်းကြောင်း” ကို သုံးပြီး တန်ပြန် ညှပ်ပိတ်ပစ်ပါလိမ့်မယ်။

အာဏာသိမ်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့ တပ်ရင်းတပ်ဖွဲ့တွေဆီ သွားမယ့် လောင်စာဆီ၊ ခဲယမ်းနဲ့ ရန်ပုံငွေတွေကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပစ်မယ့်အပြင်၊ မြေပြင်က တိုင်းမှူးတွေကိုလည်း စစ်တပ်ပိုင် စီးပွားရေးအကျိုးအမြတ်တွေနဲ့ တန်ပြန် စည်းရုံးလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြင်ပတွန်းအားတွေက ဘယ်လောက်ပဲ အရှိန်ပြင်းပြင်း၊ နေပြည်တော်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာတော့ “သေနတ်” နဲ့ “ငွေအိတ်” ရဲ့ လျှပ်တပြက် တိုက်ပွဲဟာ တကယ့်ကို သွေးပျက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အကဲဆတ်နေပါတယ်။ ပြင်ပက စစ်ရေးရှုံးနိမ့်မှုနဲ့ တရုတ်ရဲ့ ဖိအားတွေဟာ ဒီ သုံးပွင့်ဆိုင် ကျားကန်မှုကို အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားစေမယ့် မဟာဗျူဟာမြောက် စနက်တံတွေပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။ ဒါဆို ဒီ သုံးပွင့်ဆိုင် အာဏာပြိုင်ဆိုင်မှုကြီးဟာ အနာဂတ် မြန်မာပြည်အတွက် ဘယ်လို အလှည့်အပြောင်းမျိုး သယ်ဆောင်လာမလဲ။

နိဂုံးကောက်ချက်
ရောမအင်ပါယာခေတ်ကစလို့ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတလျှောက်မှာ အာဏာရှင်တွေ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ သုံးပွင့်ဆိုင် အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားတိုင်းဟာ “အချင်းချင်း မယုံကြည်မှု” ဆိုတဲ့ ကံကြမ္မာဆိုးနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်လေ့ရှိပါတယ်။ အာဏာရှင်စနစ်ရဲ့ သဘာဝဟာ အောက်ခြေပြည်သူတွေကို ကြောက်ရွံ့အောင် လုပ်နိုင်ပေမယ့်၊ အဲဒီစနစ်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေဟာလည်း တဦးကိုတဦး မယုံကြည်ခြင်းဆိုတဲ့ သံသယစိတ်နဲ့ နေ့စဉ် ငရဲကျနေကြရတာ ဖြစ်ပါတယ်။

သံပလ္လင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာကို ရောက်လေလေ ကိုယ့်နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ထိုးမယ့်သူဟာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စောင့်ကြည့်ရလေပါပဲ။ အခု မြင်တွေ့နေရတဲ့ မင်းအောင်လှိုင်၊ ရဲဝင်းဦးနဲ့ ဦးညိုစောတို့ရဲ့ သုံးပွင့်ဆိုင် ကျားကန်မှုဟာလည်း ဒီနိယာမကနေ ဘယ်လိုမှ ရုန်းထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ဟာ တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ဖို့ ညီညွတ်နေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တဦးလက်ထဲက သေနတ်၊ တဦးလက်ထဲက ငွေအိတ်နဲ့ တဦးလက်ထဲက ရာထူးအာဏာတွေကို အပြန်အလှန် ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ဘေးကျပ်နံကျပ် ထိန်းညှိထားကြတာ သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဆရာ့အပေါ် သစ္စာဖောက်ဖူးတဲ့ တပည့်ဟာ သူ့ရဲ့တပည့်အသစ်က သူ့ကို ပြန်ပြီး သစ္စာဖောက်လာမယ့် အရေးကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အိပ်မက်ဆိုး မက်နေရတယ်မဟုတ်ပါလား။

အခု အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရို (NSB) အောက်မှာ အရပ်ဘက်၊ စစ်ဘက် ထောက်လှမ်းရေးတွေကို စုစည်းပြီး ဆိုင်ဘာနည်းပညာတွေနဲ့ National Database တွေ သုံးပြီး ဘယ်လောက်ပဲ ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားပါစေ၊ အဲဒီ နည်းပညာတွေ၊ သေနတ်ပြောင်းဝတွေကို ကိုင်ထားတဲ့ လူသားတွေရဲ့ စိတ်ထဲက အာဏာမက်မောမှုနဲ့ မယုံကြည်မှုတွေကိုတော့ ဘယ်လိုမှ မထိန်းချုပ်နိုင်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် ဒီကစားပွဲဟာ သုံးဦးစလုံး ဖဲချပ်ကောင်းကောင်း ကိုင်ထားပြီး တဦးမျက်နှာ တဦးကြည့်ကာ စောင့်နေကြတဲ့၊ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲနိုင်တဲ့ ယမ်းပုံးကြီးတခု ဖြစ်နေပါတော့သည်။

ဒါဆို ဒီ သုံးပွင့်ဆိုင် အာဏာပြိုင်ဆိုင်မှုကြီးဟာ အနာဂတ် မြန်မာပြည်အတွက် ဘယ်လို အလှည့်အပြောင်းမျိုး သယ်ဆောင်လာမလဲ။

တဖက်က ကြည့်ရင်တော့ အာဏာလုပွဲကြောင့် စစ်ကောင်စီထိပ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်တွေ မိမိတို့ အာဏာတည်မြဲရေးအတွက် တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူကို ပိုပြီး နှိပ်ကွပ်မယ့် “မီးတောက်အသစ်တခု” ထပ်မံ တောက်လောင်လာနိုင်ခြေ ရှိပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အခြား တဖက်ကနေ ကြည့်ရင်လည်း ဒီ ထိပ်ပိုင်းအာဏာရူးတွေကြားက အက်ကြောင်းကြီးဟာ မြေပြင်က PDF တွေနဲ့ EAOs တော်လှန်ရေးအင်အားစုတွေအတွက် စစ်အာဏာရှင်စနစ်ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး မဟာဗျူဟာမြောက် အခွင့်အရေးကြီး ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

ရန်သူ့အတွင်းစည်း အချင်းချင်း ဓားချင်းသွေးပြီး အားနည်းလာတဲ့ အချိန်ဟာ… ပြင်ပကနေ အဆုံးသတ် တိုက်စစ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆင်နွှဲရမယ့် အချိန်ပါပဲ။

သမိုင်းဆိုတာ ဓားသွားနဲ့ ရေးခဲ့တာ ဖြစ်သလို… ဓားသွားနဲ့ပဲ ဇာတ်သိမ်းလေ့ ရှိပါတယ်။ နေပြည်တော်ရဲ့ သံပလ္လင်နောက်ကွယ်က ဓားသွားသုံးစင်းဟာ ဘယ်သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို အရင်ဆုံး စိုက်ဝင်သွားမလဲဆိုတာကတော့… အချိန်တခုကပဲ အဖြေပေးပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သေချာတာကတော့ အချင်းချင်း မယုံကြည်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဘယ်ပလ္လင်မှ ရေရှည် မတည်မြဲနိုင်ပါဘူး။

မိမိတို့ အာဏာအတွက် တိုင်းပြည်ကို ဓားစာခံလုပ်ထားတဲ့ အာဏာရှင်တွေရဲ့ နောက်ဆုံး ကစားပွဲကို မိမိတို့ ပြည်သူတွေ အတူတကွ စောင့်ကြည့်ရင်း တော်လှန်ရေးရဲ့ အဆုံးသတ် အောင်ပွဲဆီကို ချီတက်ကြရမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။

(ဤဆောင်းပါးကို Ayeyarwaddy Times သတင်းဌာနနှင့် The Book Reader Commentary တို့ ပူးပေါင်းတင်ဆက်သည်။)

ဆောင်းပါးအပိုင်း (၁) ဖတ်ရှုရန်လင့်ခ် – https://ayartimes.com/?p=75839